Η επίδραση της υγρασίας στην αντοχή των δομικών υλικών – Προβλήματα και σύγχρονοι τρόποι αντιμετώπισης

Μια κατασκευή φθείρεται με το χρόνο ως αποτέλεσμα μηχανικών, φυσικών, και χημικών ή βιοχημικών διεργασιών. Στην κατηγορία των μηχανικών διεργασιών ανήκουν οι συστολές, οι καθιζήσεις, οι φορτίσεις και οι επιβαλλόμενες παραμορφώσεις. Στις φυσικές διεργασίες περιλαμβάνονται οι θερμοκρασιακές διαφορές, η συστολή ξήρανσης και η επίδραση του παγετού.

Στις χημικές διεργασίες συνήθως η φθορά οφείλεται στην επίδραση των οξέων ενώ στις βιοχημικές διεργασίες, η ανάπτυξη μικροοργανισμών οδηγεί σε σταδιακή διάβρωση των υλικών. Ο τύπος και ο ρυθμός της φθοράς καθορίζουν την αντίσταση των υλικών που συνθέτουν την κατασκευή.

Οι εσωτερικές μετακινήσεις της υγρασίας στη δομή των υλικών με διάφορους μηχανισμούς προκαλούν αλλαγές πολλών τύπων, που διασπούν τη δομή και επιταχύνουν τη φθορά. Η φθορά των δομικών υλικών από έκθεση σε υγρασία θεωρείται αναπόφευκτη σε όλες τις κλιματικές ζώνες, με κυμαινόμενους ρυθμούς. Η κατανόηση του φαινομένου και η μελέτη του τρόπου δράσης του αποτελούν τον ασφαλέστερο τρόπο προστασίας των υλικών από την επίδραση της υγρασίας.

Τα κτίρια πρέπει να σχεδιάζονται και να κατασκευάζονται κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μην επιτρέπουν τη διαβροχή των δομικών υλικών η οποία μπορεί να οδηγήσει:

• σε σχηματισμό μούχλας,

• σε χημική αντίδραση με τα συστατικά των δομικών υλικών,

• να ευνοήσουν συνθήκες οξείδωσης,

• να αραιώσουν υδατοδιαλυτά δομικά υλικά,

• να προκαλέσουν στρέβλωση ή σήψη,

• να προκαλέσουν επιφανειακή απόθεση αλάτων,

• να καταστρέψουν μονωτικά υλικά.

H εισροή νερού από όμβρια ύδατα ή από ενδεχόμενη υδραυλική βλάβη, η παρουσία υγρασίας από κατασκευαστικές ατέλειες, αλλά και η μόνιμη παρουσία ανιούσας υγρασίας σε ισόγειους και ημιυπόγειους χώρους, μπορεί να προκαλέσει φθορές και εξασθένιση των αντοχών της τοιχοποιίας ως προς τη συνοχή της. Ο συνήθης τρόπος μεταφοράς της υγρασίας είναι η κίνηση στο δομικό υλικό μέσω τρυπών ή ρωγμών. Η ανιούσα (ή αλλιώς ανερχόμενη) υγρασία οφείλεται στο φαινόμενο των τριχοειδών αγγείων, μέσω των οποίων η φυσική υγρασία του εδάφους ανέρχεται μέσα από την τοιχοποιία.

Το νερό στην προσπάθεια του να εκτονωθεί από τον τοίχο, εγκλωβίζεται ανάμεσα στο δομικό στοιχείο (τούβλο, μπετό) και το τελικό επίχρισμα (σοβάς) με αποτέλεσμα τα “φουσκώματα”, αποσαθρώσεις και την εμφάνιση λευκών κρυσταλλικής δομής στιγμάτων, λεκέδων (αποτέλεσμα των αλάτων που εμπεριέχονται στο νερό).  Ανάλογα με το πορώδες της τελικής επιφάνειας της τοιχοποιίας μας (σοβάς, βαφή) διευκολύνεται και η φυσική εκτόνωση της ανιούσας υγρασίας. Όσο δηλαδή «δυσχεραίνουμε» την έξοδο της υγρασίας από τον τοίχο χρησιμοποιώντας δομικά συστήματα χαμηλής διαπνοής, τόσο εντονότερα είναι τα αποτελέσματα που προαναφέραμε, τα οποία μπορούν με τον καιρό να οδηγήσουν μέχρι και σε δομική φθορά της τοιχοποιίας.

Κάθε δομικό υλικό έχει διαφορετική αντοχή στην περιεχόμενη υγρασία. Οι οπτόπλινθοι παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη ανθεκτικότητα έναντι υγρασίας, σε σύγκριση με άλλα υλικά κατασκευής τοιχοποιίας, ενώ σε περίπτωση απαίτησης επισκευής, αυτή μπορεί να γίνει εύκολα και τοπικά, χωρίς να απαιτηθούν ολοκληρωτικές επεμβάσεις. Επιπλέον, οι κατασκευαστικές ασυμβατότητες των υλικών, καθώς και η μη τήρηση των χρόνων αναμονής για τα επόμενα στάδια της κατασκευής του έργου, προκαλούν πολλά μικρά ή και μεγαλύτερα προβλήματα σε αυτήν. Για παράδειγμα, η κακή ποιότητα υλικών, η μη άρτια τεχνική τοποθέτησης οπτόπλινθων και εφαρμογής συνδετικών αρμών, η πίεση για την αποπεράτωση του έργου χωρίς την τήρηση των απαραίτητων χρόνων ωρίμανσης των υλικών, μπορούν να οδηγήσουν σε ασυμβατότητες και κατ’ επέκταση σε άμεσες ή μελλοντικές αστοχίες. Οι τοιχοποιίες πλήρωσης αποτελούν σημαντικό στοιχείο των κτιριακών κατασκευών, καθώς είναι η πρώτη γραμμή άμυνας έναντι σεισμικών δράσεων, και είναι ιδιαιτέρως σημαντικό να δίδεται μεγάλη προσοχή στην επιλογή των υλικών και τη διαδικασία κατασκευής του.

Οι οπτόπλινθοι καθέτων οπών CLIMABLOCK, λόγω της ειδικής σχεδίασης με ειδική διατομή, «κλειδώνουν» μεταξύ τους, συμβάλλοντας σημαντικά στην εξοικονόμηση ενέργειας για την θέρμανση και ψύξη του κτιρίου.

Έχουν μικρό συντελεστή θερμικής αγωγιμότητας, μεγάλη θερμοχωρητικότητα, υψηλή υδατοαπωθητικότητα. Έχουν χαμηλό συντελεστή Διάχυσης των υδρατμών μ με αποτέλεσμα οι υδρατμοιί να διαφεύγουν εύκολα και να μην εγκλωβίζονατι στη μάζα του.

Η πρόκληση της εποχής είναι η πρόληψη με τη δημιουργία κτιρίων ανθεκτικών και θωρακισμένων απέναντι σε όλα τα ενδεχόμενα βλαβών εκμηδενίζοντας με αυτό τον τρόπο το κόστος επισκευής. Η σωστή μελέτη της επιλογής των υλικών, με τη χρήση των τούβλων CMILABLOCK της ΧΑΛΚΙΣ εγγυάται κτίρια αναβαθμισμένα ενεργειακά, εναρμονισμένα με τον ΚΕΝΑΚ που συμβάλλουν στην μείωση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος.

Πηγή κεντρικής φωτογραφίας: ΧΑΛΚΙΣ ΑΒΕΕ