Η ανακαίνιση αυτού του αθηναϊκού διαμερίσματος στην περιοχή της Κυψέλης, από το αρχιτεκτονικό γραφείο Space Dreams, διερευνά πώς η αρχιτεκτονική μπορεί να εξελίσσεται χωρίς να χάνει την ταυτότητά της. Αντί να επιβληθεί μια νέα γλώσσα, η αρχιτεκτονική ομάδα δούλεψε με ό,τι ήδη υπήρχε – ξεδιπλώνοντας την υφιστάμενη δομή και επαναπροσδιορίζοντάς την μέσα από ένα σύγχρονο πρίσμα.
Το έργο ξεκίνησε με ένα υφιστάμενο διαμέρισμα που έφερε τη σιωπηλή βαρύτητα του παρελθόντος του: μια οικεία τυπολογία της αθηναϊκής πολυκατοικίας, με γενναιόδωρα ύψη ορόφου, διαμερισματοποίηση των χώρων και μια υλικότητα που είχε φθαρεί ανομοιόμορφα στον χρόνο. Οι αρχιτέκτονες, αντί να προσεγγίσουν την ανακαίνιση ως μια λευκή σελίδα, οι ιδιοκτήτες τους έδωσαν την ευκαιρία να ακολουθήσουν μια διαδικασία που θεωρούν ουσιαστική – να διαβάσουν, να ξεδιπλώσουν και τελικά να επαναπροσδιορίσουν τη δομή του υπάρχοντος χώρου.
Στον πυρήνα της σχεδιαστικής στρατηγικής βρισκόταν η συνειδητή επιλογή να μην αντικατασταθεί η ταυτότητα του διαμερίσματος, αλλά να αναδειχθεί και να επαναρρυθμιστεί. Αυτό σήμαινε τη διατήρηση βασικών χωρικών ποιοτήτων – όπως η διατήρηση του ξύλινου δαπέδου, ο ρυθμός των ανοιγμάτων και η κλίμακα των χώρων – ενώ πραγματοποιήθηκαν επιλεκτικές παρεμβάσεις εκεί όπου οι σύγχρονες ανάγκες το απαιτούσαν. Το αποτέλεσμα δεν είναι μια αντίθεση ανάμεσα στο παλιό και το νέο, αλλά μια σταδιακή μετάβαση όπου κάθε στρώση συνομιλεί με την επόμενη.
“Οι χώροι διαβίωσης αντιμετωπίστηκαν ως μια ενιαία ακολουθία, όπου το φως, οι υφές και η επίπλωση διαμορφώνουν ένα χαλαρό αλλά ταυτόχρονα συγκροτημένο οικιακό τοπίο. Τα υπάρχοντα ξύλινα στοιχεία, όπως τα εντοιχισμένα ράφια και τα δάπεδα, αποκαταστάθηκαν και τονίστηκαν, λειτουργώντας ως άγκυρα της αρχικής υλικής ταυτότητας του διαμερίσματος. Γύρω τους, πιο ήπιες σύγχρονες προσθήκες – ελεύθερα έπιπλα, υφάσματα και επιλεγμένα αντικείμενα – εισάγουν μια αίσθηση ανεπιτήδευτης καθημερινότητας”.
Ένα κομβικό σημείο του διαμερίσματος αναπτύσσεται γύρω από την κουζίνα και την τραπεζαρία. Εδώ η παρέμβαση γίνεται πιο εμφανής, παραμένοντας όμως βαθιά σεβαστική. Η εισαγωγή ήπιων γεωμετριών – καμπύλα ανοίγματα, στρογγυλεμένες ακμές και ενσωματωμένα στοιχεία – μαλακώνει τις μεταβάσεις μεταξύ των χώρων, δημιουργώντας μια ρευστή σύνδεση ανάμεσα στον κοινωνικό πυρήνα του σπιτιού και τις πιο ιδιωτικές του ζώνες. Η ίδια η κουζίνα λειτουργεί ως ένα ήσυχο υπόβαθρο: λευκά ντουλάπια, μαρμάρινες επιφάνειες και λεπτομέρειες από ορείχαλκο συνθέτουν μια συγκρατημένη παλέτα που αφήνει την καθημερινότητα να πρωταγωνιστήσει.
Το χρώμα και το μοτίβο χρησιμοποιούνται με πρόθεση, κυρίως σε μεταβατικούς χώρους. Η είσοδος, ως ένα σαφώς ορισμένο κατώφλι, εισάγει μια έντονη χρωματική ταυτότητα που αντιπαρατίθεται με την ουδετερότητα των κύριων χώρων. Τα γεωμετρικά δάπεδα ενισχύουν αυτή τη στιγμή, καθοδηγώντας την κίνηση και σηματοδοτώντας διακριτικά τις αλλαγές στη χρήση. Οι παρεμβάσεις αυτές λειτουργούν λιγότερο ως διακοσμητικές χειρονομίες και περισσότερο ως χωρικά σήματα – ενδείξεις εισόδου, στάσης και μετάβασης.
Στο λουτρό, ο διάλογος μεταξύ παρελθόντος και παρόντος γίνεται πιο απτός. Ένα παλιό έπιπλο επαναχρησιμοποιείται ως νιπτήρας, γεφυρώνοντας τη μνήμη με τη λειτουργικότητα, ενώ σύγχρονα είδη και καθαρές επιφάνειες εξασφαλίζουν άνεση και αντοχή. Το αποτέλεσμα είναι ένας χώρος που μοιάζει ταυτόχρονα οικείος και επαναπροσδιορισμένος, όπου η δεξιοτεχνία και η σύγχρονη κατασκευή συνυπάρχουν χωρίς ιεραρχία.
“Σε όλο το διαμέρισμα, η λεπτομέρεια παίζει καθοριστικό ρόλο. Από την επιλογή διακοπτώνκαι εξαρτημάτων μέχρι τις ενώσεις των υλικών, κάθε στοιχείο αντιμετωπίστηκε ως μέρος μιας ευρύτερης αφήγησης – μιας αφήγησης που δίνει έμφαση στη συνέχεια αντί της αντίθεσης και στην ακρίβεια αντί της υπερβολής”.
Η αρχιτεκτονική ομάδα, λαμβάνοντας υπόψη τους περιορισμούς του κτιρίου, επέλεξαν να μην αμφισβητήσουν τη λογική του, αλλά να λειτουργήσουν σε αρμονία με αυτήν. Το διαμέρισμα παραμένει αναγνωρίσιμο ως μέρος της αρχιτεκτονικής του καταγωγής, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζει έναν διαφορετικό τρόπο ζωής – πιο ανοιχτό, πιο ευέλικτο και πιο εναρμονισμένο με τους σύγχρονους ρυθμούς.
Το έργο αυτό αντανακλά μια ευρύτερη στάση απέναντι στην ανακαίνιση διαμερισμάτων στην Αθήνα. Ο σεβασμός στην αρχιτεκτονική κληρονομιά δεν συνεπάγεται στατική διατήρηση ούτε νοσταλγική αναπαραγωγή. Αντίθετα, απαιτεί μια προσεκτική διαπραγμάτευση ανάμεσα σε αυτό που υπάρχει και σε αυτό που χρειάζεται – μια προσέγγιση βασισμένη στην παρατήρηση, τη συγκράτηση και τη σαφήνεια.
Ο διαχρονικός σχεδιασμός, σε αυτό το πλαίσιο, δεν αφορά το «πάγωμα» μιας στιγμής στον χρόνο. Αφορά τη δυνατότητα των χώρων να εξελίσσονται, διατηρώντας ταυτόχρονα μια αίσθηση συνέχειας – δημιουργώντας περιβάλλοντα που είναι ταυτόχρονα ριζωμένα και ζωντανά, ικανά να προσαρμόζονται χωρίς να χάνουν την ταυτότητά τους.
Τίτλοςέργου: [chilling timelessly], Τυπολογία: Ανακαίνισηδιαμερίσματος, Τοποθεσία: Κυψέλη– Αθήνα– Ελλάδα, Αρχιτεκτονικήμελέτη– Ανάπτυξη & Διαχείρισηέργου: Space Dreams, Πλακίδια: ZEA tiles, Ξυλουργικέςεργασίες: Danelis, Κείμενοπαρουσίασης: Space Dreams, Φωτογραφίες: Απόλλωνας Γλύκας
English description: “Chilling timelessly” reflects not only the atmosphere of this apartment, but also Space Dream’s approach to architectural intervention when working within the layered reality of a typical Athenian residence – spaces shaped by their era, proportions, and dense urban context.
The project began with a second-hand apartment carrying the quiet weight of its past: a familiar typology within the Athenian polykatoikia, defined by generous floor-to-ceiling heights, compartmentalized rooms, and a material palette that had aged unevenly over time. Rather than approaching the renovation as a tabula rasa, the owners invited the architectural team to engage in a process they consider essential – carefully reading, unravelling, and ultimately reinterpreting the existing structure.
At the core of the design strategy was a conscious decision not to overwrite the apartment’s identity, but to reveal and recalibrate it. This meant preserving key spatial qualities – such as the continuity of the wooden flooring, the rhythm of openings, and the scale of the rooms – while selectively intervening where contemporary living demanded it. The result is not a contrast between old and new, but a gradual transition where each layer informs the other.
“The living spaces were treated as a cohesive sequence, where light, texture, and furniture define a relaxed yet structured domestic landscape. Existing wooden elements, including built-in shelving and flooring, were restored and emphasized, anchoring the apartment in its original material language. Around them, softer contemporary touches – loose furniture, textiles, and carefully curated objects – introduce a sense of informality and lived-in comfort”.
A key moment in the apartment unfolds around the kitchen and dining area. Here, the intervention becomes more explicit, yet remains deeply respectful. The introduction of gentle geometries – arched openings, rounded edges, and built-in elements – softens the transition between spaces, creating a fluid connection between the social core of the home and its more private zones. The kitchen itself is conceived as a quiet backdrop: white cabinetry, marble surfaces, and brass details form a restrained palette that allows everyday life to take center stage.
Color and pattern are used with intention, primarily in transitional spaces. The entrance, treated as a distinct threshold, introduces a bold chromatic identity that contrasts with the neutrality of the main living areas. Geometric floor patterns extend this moment, guiding movement and subtly marking shifts in function. These interventions act less as decorative gestures and more as spatial cues – signals of entry, pause, and transition.
In the bathroom, the dialogue between past and present becomes more tactile. An existing piece of furniture is repurposed into a washbasin, bridging memory and utility, while contemporary fixtures and clean surfaces ensure comfort and durability. The result is a space that feels both familiar and redefined where craftsmanship and modernity coexist without hierarchy.
“Throughout the apartment, details play a crucial role. From the selection of switches and fittings to the junctions between materials, each element was considered as part of a larger narrative – one that values continuity over contrast and precision over excess”.
Working within the constraints of the building, architects chose not to challenge its logic, but to work alongside it. The apartment remains recognisably part of its architectural lineage, yet it now supports a different way of living – more open, more adaptable, and more attuned to contemporary rhythms.
This project ultimately reflects a broader position on apartment renovation in Athens. Respecting architectural heritage does not imply preservation in a static sense, nor does it require nostalgic reconstruction. Instead, it calls for a careful negotiation between what exists and what is needed – an approach grounded in observation, restraint, and clarity. Timeless design, in this context, is not about freezing a moment in time. It is about allowing spaces to evolve while maintaining a sense of continuity – creating environments that feel both rooted and alive capable of adapting without losing their identity.