Πολύχρωμο, τολμηρό, καινοτόμο. Είναι τρία επίθετα που θα μπορούσαν να περιγράψουν το οδοντιατρείο σχεδιασμένο από την αρχιτέκτονα Μπέλα Λουλουδάκη στο Κολωνάκι. Γιατί, όπως είπε ο Henri Matisse, «το χρώμα πάνω απ’ όλα, ίσως περισσότερο και από το σχέδιο, είναι μια απελευθέρωση». Και πόσο απελευθερωτικό είναι να προσεγγίζεις τον σχεδιασμό ενός οδοντιατρείου, που συμβατικά θεωρείται ένας ψυχρός και απωθητικός χώρος, αντλώντας απεριόριστα από την χρωματική παλέτα.
Το κροκί, το λαδί, το πετρόλ και το ροζ συμπληρώνουν το ένα το άλλο για να ζωντανέψουν τοίχους και οροφές, τονίζοντας το παιχνίδι των κλιμακωτών επιπέδων και καμπυλών. Αυτό που προτείνει η Μπέλα Λουλουδάκη είναι η απόλυτη βύθιση σε έναν πολύπλευρο χρωματικό ορίζοντα που ωθεί το μάτι να μετακινείται συνεχώς από το ένα σημείο στο άλλο.
Ο χώρος φιλοξενεί μια σειρά από καθίσματα που έχουν σχεδιαστεί κατά παραγγελία, και ένα καμπυλωτό έπιπλο (ρεσεψιόν) επενδεδυμένο με κάθετους καθρέφτες διαφορετικού πλάτους, οι οποίοι με την επανάληψη τους προκαλούν ένα πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι αντανακλάσεων.
Προβάλλουν χρώματα σε άλλα χρώματα και περιβάλλοντα σε άλλα περιβάλλοντα, διευρύνοντας έτσι την προοπτική του χώρου. Στους τοίχους, οι καμπυλωτές δρύινες επενδύσεις αγκαλιάζουν τα γεωμετρικά τσιμεντένια πλακάκια. Και από πάνω «ξεπροβάλλουν» οι αρθρωτές πτυχώσεις των ψευδοροφών, που τονίζονται από φωτεινά εφέ.
“Ο χρωματικός συνδυασμός συνεχίζεται άφοβα και στον διάδρομο, συμπεριλαμβάνοντας πόρτες που σχεδόν εξαφανίζονται από το εφέ καμουφλάζ των χρωμάτων. Λευκά διάτρητα πάνελ, διαχωρίζουν ανάλαφρα τους πίσω χώρους και συνυπάρχουν δυναμικά με τα υπόλοιπα χρώματα. Ακόμη και το απόλυτο λευκό των αποστειρωμένων χειρουργικών αιθουσών συνυπάρχει σε κάποια σημεία με χρώμα”.
Το οδοντιατρείο, βρίσκεται στο Κολωνάκι, ακριβώς μπροστά από το νοσοκομείο Ευαγγελισμός, που χτίστηκε το 1881 από τον αρχιτέκτονα Γεράσιμο Μεταξά. Ως φόρο τιμής στο κτίριο του 19ου αιώνα, η Μπέλα Λουλουδάκη αποφάσισε να διαμορφώσει τη χωροταξική διάταξη των δωματίων με τέτοιο τρόπο ώστε να αφήνει ανεμπόδιστη τη θέα προς την πρόσοψη και να την καθιστά κατά κάποιο τρόπο μέρος του έργου.